سایه هم سخت و سنگین گذر کرد

از   هم  آغوشی  شب   حذر  کرد

سرد  و  بیگانه  گون  بود  خورشید

شـام  ما   را  کبـوتر   سحـــر  کرد

باد  از  اندیشه ی شب نمی خفت

برگ  بیــچاره  را   در  به  در   کـرد

بـاده   در   جام  آئیــنه   خشـکیـد

قاصـدک   باز،   تنـها  سفــر  کـرد

این  شـبســتان   چــراغی  نـدارد

کاش  می شد  خدا  را  خبر  کرد